Hoe ga je om met verschillen in communicatiestijl?

Professioneel en persoonlijk

In onze rubriek SamenWerkt delen we hoe wij de thema’s van onze inspiratiemail zelf in de praktijk brengen. Dit keer: professioneel en persoonlijk.

Verschillen in communicatiestijl verdwijnen niet doordat je de ander beter leert kennen. Je leert ze sneller herkennen, en dat maakt het verschil tussen er middenin zitten en erom kunnen lachen. Bij ons begint het vaak met een berichtje.

Het gebeurt telefonisch, tijdens een overleg of gewoon via de app. Een berichtje, kort en zonder aanleiding. Meestal komt het van Bernadette.

Is er wat? Zijn wij nog oké?

David kijkt naar zijn scherm en leest het twee keer.

Hoezo? Wat heb ik gemist?

Nou, je doet zo kortaf.

Ik ben gewoon aan het werk. En druk.

Ja, maar het mag echt wel iets vriendelijker.

En ergens aan de andere kant van de lijn scrolt David terug door zijn eigen berichten, op zoek naar het deel van zijn boodschap dat hij kennelijk gemist heeft.

Waarom zit communicatie in meer dan woorden?

We lopen inmiddels al een hele tijd samen op en beginnen behoorlijk aan elkaar te wennen. We kennen onze patronen, weten waar de ander gevoelig voor is en hebben er al heel wat gesprekken over gevoerd. En toch gebeurt het ons nog steeds.

Want communicatie zit in veel meer dan de woorden die we uitspreken. Een blik, de toon, de klank van een stem of een net iets te korte reactie doet allemaal mee. En ook al weet je met je hoofd heel goed hoe de ander in elkaar zit, in een splitseconde kan er iets geraakt worden. Bernadette voelt razendsnel verandering in contact en vraagt zich af wat er aan de hand is. David communiceert graag helder en efficiënt en heeft soms werkelijk geen idee waar die vraag ineens vandaan komt.

Precies daarom leren we zoveel over onszelf in relatie met de ander. De ander raakt aan iets, wij reageren en voor je het weet zit je midden in een patroon dat je inmiddels uitstekend kent.

Hoe vergroot je je repertoire?

Het mooie is dat we het tegenwoordig steeds sneller herkennen. Soms zelfs terwijl het gebeurt. O ja, daar zijn we weer. En steeds vaker kunnen we er ook om lachen.

Onze ontwikkeling zit ook hier in het vergroten van ons repertoire. Bernadette kan voelen dat David kortaf is en tegelijkertijd onderzoeken of dat werkelijk iets over haar of over onze samenwerking zegt. David kan gewoon druk en doelgericht zijn en de ander soms net iets meer meenemen in wat er bij hem gebeurt. Zo blijven we allebei wie we zijn en leren we tegelijkertijd iets van de wereld van de ander.

Dat is misschien wel een van de mooiste kanten van samenwerken. Je hoeft niet op elkaar te gaan lijken. Juist in het verschil kom je jezelf tegen, leer je bewegen en wordt je eigen repertoire groter.

Wie in jouw werk of leven nodigt jou steeds opnieuw uit om een beweging te maken die van nature net iets minder gemakkelijk gaat?