SamenWerkt
In onze rubriek SamenWerkt delen we hoe wij de thema’s van onze inspiratiemail zelf in de praktijk brengen. Dit keer: versnellen en vertragen
Wij coachen leidinggevenden op het verdragen van spanning. Op het toelaten van wat er is, ook als het schuurt. Dat klinkt misschien alsof wij dat zelf goed voor elkaar hebben. Nou,…dat valt wel mee.
Twee versnellers
Deze SamenWerkt schreef ik, David, deze keer alleen.
Bernadette en ik zijn beiden zeer goede bekenden van het versnellen, een beetje té, eigenlijk. We proberen elkaar wel regelmatig uit te nodigen tot vertragen, zeker op die momenten dat we de ander zo hard zien werken, om er dan vervolgens achter te komen dat we, een half uurtje later, zelf ook weer een versnelling hoger zijn gegaan.
Heel vaak druk dus. En bij mij zit er ook een hele fijne drijfveer achter. Ik heb het gevoel dat ik bij Het Nest écht op de plek zit waar ik voor bedoeld ben. En na een periode van het geboren laten worden van de samenwerking met Bernadette, het praten over hoe wij, met wie wij zijn, het beste kunnen bijdragen aan het mentale welzijn van (para)medische professionals, zijn we met name het laatste jaar steeds een versnellinkje hoger gegaan. Tractie voelen, momentum vasthouden, oogsten. In de praktijk betekent het dat er steeds een uurtje meer tijd in gaat zitten. Én,… we genieten ervan, met volle teugen, écht waar! En het kost ook wat.
De wandeling die niet kwam
Vanochtend, zaterdag 23 mei, had ik even contact met Bernadette over alle trainingsdagen, klantgesprekken en andere activiteiten die komende tijd op de rol staan. Bernadette vertelde dat ze het daarnaast ook nog zo heel druk had met de tuin en het huis en alles wat er rondom haar leven nog meer speelt, en dat de hoeveelheid ervan haar alleen maar aanzette tot nóg harder gaan werken. Ik nodigde haar uit tot vertragen, afstand nemen, overzicht zoeken en een planning te maken die meer rust kon brengen. Ik gaf ook aan dat ik voor Het Nest wel wat meer tijd kon vrijmaken en wat meer taken op me nemen (zoals stukjes voor de inspiratiemails) zodat zij even meer ruimte had voor haar oneindige takenlijst en zich wat permissie kon geven tot vertragen.
Ik sloot het gesprek af met: “nou, doe rustig aan lieve Bernadette. Ik ga nu in ieder geval eerst even een wandeling maken in het mooie ochtendzonnetje” en terwijl ik naar boven liep om mijn wandelsokken te pakken bedacht ik me ineens dat er nog best het een en ander voor de inspiratiemail gedaan moest worden, en dat ik zelf ook nog een klusje in de tuin had en de laatste deuren nog moet schilderen en we volgende week weer een korte week hebben vanwege Pinksteren en voor ik er erg in heb zit ik achter mijn laptopje te werken aan de inspiratiemail en dit SamenWerkt artikel. Ik ontvang een voiceappje van Bernadette waarin ze vertelde tòch maar even naar het bos te zijn gegaan (vertragen) en zit ik hier inmiddels weer te versnellen.
Bewust onbekwaam
Op zich grappig om zo, al schrijvend (want; een vertragende activiteit), dit te ontdekken en er nu bewust voor te kiezen om nu dan ècht te gaan wandelen, met het lichte gevoel van een afgevinkt taakje.
En zo loopt ook bij ons versnellen en vertragen door elkaar, iedere dag. We zullen nog wel een tijdje in dit ‘bewust onbekwaam’ kwadrant zitten, ben ik bang. Gelukkig zijn we er steeds wat meer bewust van en hebben we in elkaar een partner die het sowieso bij de ànder al heel goed kan zien.
