SamenWerkt

In onze rubriek SamenWerkt delen we hoe wij de thema’s van onze inspiratiemail zelf in de praktijk brengen. Dit keer: spanning verdragen.

Spanning in een samenwerking verdwijnt zelden doordat de ander verandert. Het verschuift op het moment dat je je eigen patroon herkent, ziet wat het je oplevert en leert de spanning te verdragen zonder er meteen naar te handelen. Zo ging dat bij ons.

Wij coachen leidinggevenden op het verdragen van spanning. Op het toelaten van wat er is, ook als het schuurt. Dat klinkt misschien alsof wij dat zelf goed voor elkaar hebben. Nou,…dat valt wel mee.

Hoe ga je om met spanning in een samenwerking?

Als de ander maar verandert…

We zijn zo’n drie jaar intensief samen onderweg, en als we de periode meetellen waarin we elkaar leerden kennen tijdens een opleiding, zelfs bijna zes jaar. Lang genoeg om elkaar goed te kennen en om onszelf via de ander tegen te komen.

Zoals zoveel samenwerkingen begon ook die van ons met veel enthousiasme. We vulden elkaar aan, dachten hetzelfde over leiderschap en samenwerking en genoten ervan om samen trainingen te geven. Eerst af en toe, daarna steeds vaker, en langzaam groeide dat uit tot een volwaardig partnerschap. En zoals dat in vrijwel iedere samenwerking gaat, brak ook bij ons de fase aan waarin we elkaar leerden waarderen en tegelijk begonnen tegen te komen.

Twee manieren om met spanning om te gaan

Waar David het liefst drie stappen vooruit denkt, plant en organiseert, vertrouwt Bernadette meer op het moment. Eerst even voelen, nog een wandeling maken, de gedachten laten rijpen en erop vertrouwen dat de inspiratie zich vanzelf aandient. We hebben daar de afgelopen jaren regelmatig over geschreven, en eerlijk gezegd hebben we er ook stevig over gebotst.

Als de ander nou eens…

In het begin zagen we vooral wat de ander anders zou kunnen doen. Als David wat minder zou plannen… Als Bernadette wat eerder zou beginnen… Het leek heel logisch om de oplossing bij de ander te zoeken, want in ons eigen hoofd klopte onze eigen manier gewoon.

Dat is precies wat we in teams ook zien. Zolang het ongemak bij de ander ligt, hoef je zelf niets te doen. Je hebt een verklaring, je hebt ergens ook gelijk, en er verandert niets. Het gesprek gaat dan over de ander en ondertussen blijft het patroon staan waar het altijd al stond.

Onszelf vastpakken

Gaandeweg veranderde dat. We leerden onze eigen patronen herkennen, en daarna kwam het stuk dat lastiger was, namelijk toegeven wat die patronen ons ook opleveren.

David merkte hoe spanning hem uitnodigt om structuur aan te brengen, vooruit te denken en dingen alvast veilig te stellen. Dat is een kracht en het is tegelijk de manier waarop hij zijn eigen onrust de baas blijft. Zolang er een plan ligt, hoeft hij minder te voelen dat het ook mis kan gaan.

Bernadette ontdekte hoe spanning haar uitnodigt om eerst afstand te nemen, ruimte te maken en erop te vertrouwen dat het zich wel ontvouwt. Dat levert werk op waar niemand op had kunnen plannen, en het is tegelijk de manier waarop ze zich onttrekt aan druk die van buiten komt.

Dat zijn geen prettige zinnen om over jezelf te zeggen, zeker niet waar de ander bij zit. En juist daar begon er iets te verschuiven.

De tijd ertussen

Zien wat je doet betekent nog niet dat je het laat. Er zat een periode tussen waarin we allebei ons patroon herkenden en er alsnog in schoten. David die toch weer een planning maakte terwijl hij precies wist wat hij aan het doen was. Bernadette die toch weer wachtte terwijl ze het bij zichzelf zag gebeuren. Die tussentijd voelt ongemakkelijk en het is ook de plek waar het meeste werk gebeurt, want daar leer je de spanning verdragen zonder er meteen iets mee te doen.

Wat we loslieten

Wat we uiteindelijk loslieten was de overtuiging dat onze eigen manier de veilige was. Voor David betekende dat vertrouwen dat er iets goeds kan ontstaan op een moment dat hij niet heeft ingepland. Voor Bernadette betekende dat aanvaarden dat een afspraak in de agenda ook ruimte kan maken.

Die patronen hebben ons allebei jarenlang goed gediend. Het vooruit denken heeft veel opgebouwd en het wachten heeft veel van wat we maken zijn waarde gegeven. Loslaten ging hier dus over iets minder automatisch laten worden. Wat waardevol is blijft, en het hoeft alleen niet meer vanzelf te gebeuren.

Inspiratiemail schrijven

Onze inspiratiemail van juli is daar een mooi voorbeeld van. David kondigt aan dat het nu echt tijd wordt om te schrijven. Bernadette wil eerst even uitblazen na een drukke periode en wacht op het moment waarop de inspiratie zich aandient. Vroeger liep dat gemakkelijk uit op irritatie of discussie.

Nu herkennen we het allebei, hoeft David niet harder te duwen en Bernadette zich niet te verdedigen. Onze verschillen bleven bestaan en tegelijk hoeven we elkaar er steeds minder van te overtuigen dat onze eigen manier de beste is. We herkennen de spanning die eronder zit, bij onszelf en bij de ander, en daardoor hoeven we er minder naar te handelen.

Wat samenwerken vraagt

Misschien is dat wel wat samenwerken uiteindelijk vraagt. Dat je steeds beter leert omgaan met wat de ander in jou oproept. De ander hoeft daarvoor niet te veranderen.

We houden vast aan wat voor ieder van ons belangrijk is en laten elkaar steeds meer vrij in de manier waarop we daar invulling aan geven.